Bomen vangen verdriet
Als de wolken huilen
En de aarde treurt
Ze slaan woede op
en tappen negativiteit af
Dat is waarom ze zo makkelijk branden
En branden doen ze in stijl
Ergens is het schitterend
Wat het dubbel problematisch maakt
Ze ontvlammen op
onze uitlaatgassen
en op onze vakantietripjes
Hun kruinen in lichterlaaie
Als een koning gekroond
Op hun laatste dag
Bomen vangen verdriet
Ze groeien op as
en brengen leven
Maar we zien het niet
Het idee van Bos brandt kwam tot mij in de zomer van 2026 in Toscane. Het was een zomer van vele bosbranden en extreme hitte. De klimaatcrisis werd in die zomer meer dan zichtbaar en we leken het gelaten te ondergaan.
Ik maak me grote zorgen over deze snel oplopende hitte maar ik vind het moeilijk om dit bespreekbaar te maken. Zelfs nu in oktober voelt het benauwd aan in Nederland. We begeven ons op onbekend terrein. Dit is de reden van mijn serie BOS BRANDT. Het brengt een maatschappelijk en ecologisch thema in beeld. Geen woorden maar beelden. Net als de zomer van 2026, toen de hoeveelheid extreme natuurbranden op zichzelf al een signaal afgaven. Een signaal in vuur.
In dit schilderij laat ik een bos in Toscane branden. Tegelijkertijd is het een landschapsschilderij waarin de mens bewust niet te zien is. Hoe ongerept is natuur als wij als mensen invloed hebben op het klimaat? Een vraag die ik met dit schilderij en de reeks BOS BRANDT in beeld breng.
Marlijn
oktober 2026