Het is op het moment

Dat de stilte oplost
In vogelgetjilp
En het donker vervaagt
In iets tijdelijks
 
Een diep donkerblauw
Dat zich vastklampt aan alles
Nog voor de dingen
Hun eigen kleur opeisen
‘The blue hour’
 
Alles is voor even
‘In between’
De dingen tussen zwart en kleur
Het geluid tussen stilte en lawaai
Wij tussen waken en slapen
 
Jij tussen leven en dood
 
Een koude luchtstroom
Passeert ons
We huiveren
Al weten we dan nog niet dat jij
Erop mee surft
 
Er ontsnapt ons een snik
Nog even in ongewis
Zweven we tussen
Verdriet en opluchting
Tussen weten en onbegrip
 
Als jij opgaat in
Diep donker werelds blauw
Totdat de zon opkomt
En jouw lichaam als enige
zijn kleur niet opeist

 

~

 

Het is vijf uur in de ochtend van 20 februari 2026. Buiten schemert het en vogels beginnen aan hun ochtendkoor. Het dakterras, de flat aan de overkant, de enorme eik op het plein, ze zijn allemaal in een diepblauwe kleur gehuld. Ik ben in de Bijlmer, in het huis van mijn zusje en zwager vlakbij het Nelson Mandelapark. Mijn zwager sterft vijf minuten later, op 41 jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker, terwijl ik me verwonder over de schoonheid van ‘the blue hour’.

Na de dood van mijn zwager laat de kleur blauw mij niet los. Ik schilder enkel nog bomen, vogels en het bos in een nachtelijk blauw. Tijdens deze blauwe fase ontdek ik dat ‘the blue hour’ een moment is waarop gemiddeld meer mensen sterven. Geldt dit voor alle organismen? Ik besluit het kunstproject ‘Het Blauwe Bos’ te starten om deze en andere vragen over the blue hour beantwoord te krijgen en om een ode te brengen aan de magie van het blauwe uur.

Ook is dit project een manier om mijn zwager Jelmar van Belle te eren en om zijn vroege dood een plek te geven.

Marlijn 25-5-26